Ik
spreek tot u namens een wijk die u nooit noemt,
ver
onder de stralende kroonluchters, de vrolijk gekleurde
stoelen,
dieper dan de glanzende vloeren, waar de spelregels
voorschrijven
dat verdiepende vragen niet toegestaan zijn,
alleen
verhelderende. Als u ons wilt vinden, moet u niet aan
tafel,
maar onder tafel, en verder. Bellen en fluitjes klinken
hier
niet door, al dan niet verstuurde brieven worden hier
niet
gezien, papierloos vergaderen is onze grondhouding,
net
als downloaden, wij hoeven niet sneller te praten
om
binnen drie minuten te blijven.
Waar
boven de consequenties altijd onduidelijk lijken
te
blijven, hier beneden zijn ze dat wel, hier worden
antwoorden
gegeven nog voor de vragen gesteld worden,
wij
weten wat de gevolgen van besluiten zijn voor de
ozb,
de buurman zal ze zo uitdelen.
Hier
zijn we net als op uw publieke tribune gewoon
blijk
te geven van emoties, we zijn afwisselend blij,
wanhopig,
strijdlustig, gefrustreerd, bezorgd, boos,
deze
leidingen knappen en versmelten tot een kolkend
hete
gemoedstoestand zonder natuurlijk rustmoment,
maar
wat er onder de grond gebeurt blijft onzichtbaar.
Behalve
op maandagavond, dan wordt de hoge spanning
soms
even zichtbaar als rode gloed in de toppen van
de
zwarte scheuten die uit de tafels groeien.
