KWIJT

Ik ken je alleen van de foto die de politie

verspreidde om antwoord te krijgen op

vragen over je laatste uren. Een hond zit

op je schoot, je hebt oorbellen van paperclips.

Zonder kreukel of scheur vellen papier bij

elkaar houden is het doel, maar de paperclip

wordt vaak gebruikt voor dingen waarvoor
hij niet ontworpen is, zoals het afreageren

van frustraties door hem te verbuigen.

Een kwart van alle paperclips raakt kwijt.

Jij had net een nieuw huis gevonden. De buren

omschrijven je als een aardige jonge vrouw.

Ze hoorden je gillen, de hond janken en toen

een harde klap. Je werd op bed gevonden

als een verloren vel papier.

VEILIG

Oma zit aan tafel. Haar benige vingers

spelen met de draadjes van het kleed.

Het is oorlog. Ze is in dienst op een kasteel.

Meneer werkt voor het verzet en is veel op pad.

Als ze de geraniums achter de ramen weghaalt

weet meneer dat hij niet binnen moet komen.

De kransen die we vandaag leggen, zijn over

twee weken verkleurd. De bloemblaadjes

die ik op oma's graf liet vallen, zijn vergaan.

Iedere keer als ik over oorlog hoor

zit ik bij oma aan tafel, zet ze

verse bloemen op de vensterbank.

Stadsdichter (1)

Veel mensen vragen me hoe het 'nou' is om stadsdichter te zijn. Het antwoord verschilt per persoon, locatie en stemming. Een overzicht:
- Een geweldige eer. Het is goed te weten dat er steeds mensen op je werk wachten.
- Goed. Hoe is het met jou?
- Niet zo heel anders eigenlijk. Ik doe wat ik doe, maar nu voor een stad.
- Vreselijk. Het is beangstigend te weten dat er steeds mensen op je werk wachten.
- Nog een biertje?


Nadat ik hersteld was van de feestelijke avond waarop bekend werd gemaakt dat ik in 2013 en 2014 stadsdichter van Zutphen mag zijn, ben ik toch maar aan het werk gegaan. Ja.

Marco Mout daagde me uit de eerste stadsdichter te zijn die Twittergedichten publiceert. Ik neem die uitdaging graag aan (hashtag #tgz). Verder is dagblad De Stentor, editie Zutphen zo vriendelijk een speciaal hoekje aan mijn stadsgedichten te wijden. Daar mijn complete inzending voor de stadsdichterswedstrijd. Ook de Zutphense Koerier doet lekker mee: mijn eerste stiftgedicht (zie onder, klik voor groot) werd daarin onlangs gepubliceerd. Volg me op Facebook voor deze en andere plannen die ik voor de komende twee jaar heb. Zo verschijnt in de Boekenweek mijn eerste ansichtkaart met een gedicht, verfraaid door een kunstwerk van Wiets Stavast, vormgegeven door de immer flexibele Erik Besaris en gedrukt door Wöhrmann Print Service. Mijn tweede optreden als stadsdichter was tijdens het straatartiestenfestival Zutphen (gedicht vanaf 8.30). Check mijn agenda (rechts) voor komende optredens.

Tot zover. Tot morgen!

WELKOM

(credo en buiging naar eerste drie stadsdichters van Zutphen: Hanz Mirck, Ton Luijten en Eke Mannink)

Ik zie je worstelen met wegen, op de kaart

markeer je elke stap om te bewijzen dat je

hier bent. Maar je bent pas echt hier als je

spoorzoeker durft te worden. Wees gerust,

ik zal doen alsof de stad van mij is, je wijzen

op de stof waarmee jij je eigen stad kan maken.

De stad die je verliet zal ik je laten horen in

de echo's die door de stegen klinken, laten

voelen in de trillingen van het stuur als je

over de markt rijdt, laten zien in het licht

dat door het water schatert, laten ruiken in

de wind die komt aanwaaien over de rivier.

Maar ik moet je waarschuwen: elke dag hier is

zo'n tocht als deze en aan het eind van elke dag

zal er een stukje van de stad over blijven,

dat is wat torens zoeken bij elkaar: uitzicht.

Ik zal doen alsof de stad van mij is, net zolang

tot je voelt dat deze wind langs vele torens heeft

gestreken, ziet dat dit licht teveel verandert om

aan te kunnen wijzen, je je herinnert dat elke markt

zijn eigen gaten heeft en hoort dat geluiden zich

niet aan grenzen houden. Dan weet je: deze stad

is alle steden waar je hiervoor bent geweest.

LAATSTE DAG

(gedicht voor Dit is de Dag Radio 1, over oa. de apocalyps, crisis en rauweter Tom)

Vandaag plant ik een boom.

Laat de deskundologen zich maar verliezen

in een hype rauwer dan de vorige,

cabaretiers vluchten in hun grappen,

televisiemakers graven in onze leiders,

psychologen wroeten in jonge levens,

economen slepen met hun visies,

coaches energie verspillen in trainingen.

Ik plant vandaag een boom.

Maar in de boomgaard aangekomen zie ik

een trainer vruchtbare oefeningen geven

een psycholoog de bodem geschikt maken,

een documentairemaker bij een diep gat,

een comedian een stam begieten met gelach

en een econoom ook een boom opzetten.

Vandaag planten we een boom,

en als het mag, morgen weer een.