ZELFPORTRET ALS 2014

Ik ben topklok die de tijd iedere tien voor tien wegtikt,

te horen tot in buitenwijken, ik ben de bel bovenin de Broederenkerk.

Ik ben de prullenbak met daarin het project waar partijen twee jaar over praatten,

ik ben de droom van bestuurders die vloekte met het pluche,

ik ben de samenballing van alle kleuren in het stempotlood,

ik ben de stroom die 100 dagen voorkwam dat de stuurloze stad afdreef.

Ik ben een getal: 855, schrikbeeld van moeders en vaders met dochters,

ik ben een vader, ik ben een moeder, ik ben een dochter,

ik ben het lied in hun hart over hun brandende stad,

ik ben hun nieuwe stad waar ze later over zullen zingen.

Ik ben de winkelier die wacht op een klant, de grond die wacht op een wijk,

ik ben de leegte in het huis dat wacht op een lijf,

ik ben de warmte in een woning in De Teuge

die zich als vertrouwen langzaam verspreidt.

Ik ben de machinist die zichzelf als archeoloog opgraaft bij het station,

ik ben de tunnel die zich 400 jaar geleden sloot boven een boot,

ik ben de houten boot die je naar een andere tijd brengt,

ik ben het melkmeisje in de veerboot op de IJssel dat

pas als er een tunnel gegraven wordt de overkant haalt.

Ik ben de overkant waar je al tijden naar uit kijkt,

ik ben degene die vertrekt, maar er is iemand die mij opvolgt.

Ik ben mijn opvolger, ik ben het nieuwe jaar.

Voor de nieuwjaarontmoeting gemeente Zutphen 2015

KNEDEN

Niemand heeft antwoord op mijn vragen

over bakkerskleren. Ik draag de blauwwitte

ruit zonder hem te doorzien, rubberen zolen

op de meelgladde vloer om niet uit te glijden.

Om niet uit te glijden leer ik de weg van

mijn handen. Ik dompel ze onder in water,

boter en bloem. Ik moet tussen bitter en zoet,

pril en rijp de juiste verhouding vinden,

de juiste verhouding vinden met jou,

als doorgangen smal zijn ruimte maken,

muren breken om te groeien.

Om te groeien bak ik mij een weg naar buiten.

Voor het 18-jarig bestaan van ambachtscentrum Driekant.

ENDORFINE

dus daar sta je in de schemer met je tong je overhemd schoon te maken climax van de trip door het oerwoud van lijven muren benen stegen armen torens hoofden op zoek naar een kruimel van het medicijn een boon op een klein lapje grond is genoeg om een idee te laten groeien als een bos bruine krullen een festival als een doos bonbons je weet nooit wie je tegen komt een glimp van haar is de flinter die smelt op je vingertop en je krijgt zin je onder te dompelen in de bitterzoete stroom die door de straten van je hart stroomt maar dat staat vreemd wachtend op de laatste bus naar huis en dan kom je alleen thuis en rest je niets anders dan in de schemer de chocola van je overhemd likken

Chocoladefestival Zutphen 2014

MH17

Jij bent niet neergestort, waar wuiven graan

en zonnebloemen anders naar? Jij bent niet

neergestort, ik hoor je in geratel van treinen,

in trompetgeschal, een vinger die bijna door

een tafel wordt gedrukt, wind die door vlaggen

strijkt, zucht die blijft hangen boven bloemenzeeën

en in mijn keel, maar het meest hoor ik je in de stilte

van de kamer waar we met witte linten je naam weer

vastmaken aan je lichaam, je kalm landt. Rust zacht.

© Tim Pardijs, stadsdichter Zutphen

voor de 12-jarige Zutphenaar die bij de vliegramp met de MH17 om het leven kwam.

GRONDVERZET

Tussen de stenen was er een die

me greep, mijn voet, ik (schoenen

moeten gehaald een nieuwe jas

tegen de kou brief op tijd

thuis lukt niet

meer)

 

kom terecht in een straat met op blote

voeten onze rillende kinderen die nooit -

laarzen klinken hard op de keien, klank

van namen die vermorzeld worden.

De adressen blijven over.

Bedek onze hele weg met struikelstenen.       

Dodenherdenking 4 mei 2014