KNEDEN

Niemand heeft antwoord op mijn vragen

over bakkerskleren. Ik draag de blauwwitte

ruit zonder hem te doorzien, rubberen zolen

op de meelgladde vloer om niet uit te glijden.

Om niet uit te glijden leer ik de weg van

mijn handen. Ik dompel ze onder in water,

boter en bloem. Ik moet tussen bitter en zoet,

pril en rijp de juiste verhouding vinden,

de juiste verhouding vinden met jou,

als doorgangen smal zijn ruimte maken,

muren breken om te groeien.

Om te groeien bak ik mij een weg naar buiten.

Voor het 18-jarig bestaan van ambachtscentrum Driekant.

ENDORFINE

dus daar sta je in de schemer met je tong je overhemd schoon te maken climax van de trip door het oerwoud van lijven muren benen stegen armen torens hoofden op zoek naar een kruimel van het medicijn een boon op een klein lapje grond is genoeg om een idee te laten groeien als een bos bruine krullen een festival als een doos bonbons je weet nooit wie je tegen komt een glimp van haar is de flinter die smelt op je vingertop en je krijgt zin je onder te dompelen in de bitterzoete stroom die door de straten van je hart stroomt maar dat staat vreemd wachtend op de laatste bus naar huis en dan kom je alleen thuis en rest je niets anders dan in de schemer de chocola van je overhemd likken

Chocoladefestival Zutphen 2014

MH17

Jij bent niet neergestort, waar wuiven graan

en zonnebloemen anders naar? Jij bent niet

neergestort, ik hoor je in geratel van treinen,

in trompetgeschal, een vinger die bijna door

een tafel wordt gedrukt, wind die door vlaggen

strijkt, zucht die blijft hangen boven bloemenzeeën

en in mijn keel, maar het meest hoor ik je in de stilte

van de kamer waar we met witte linten je naam weer

vastmaken aan je lichaam, je kalm landt. Rust zacht.

© Tim Pardijs, stadsdichter Zutphen

voor de 12-jarige Zutphenaar die bij de vliegramp met de MH17 om het leven kwam.

GRONDVERZET

Tussen de stenen was er een die

me greep, mijn voet, ik (schoenen

moeten gehaald een nieuwe jas

tegen de kou brief op tijd

thuis lukt niet

meer)

 

kom terecht in een straat met op blote

voeten onze rillende kinderen die nooit -

laarzen klinken hard op de keien, klank

van namen die vermorzeld worden.

De adressen blijven over.

Bedek onze hele weg met struikelstenen.       

Dodenherdenking 4 mei 2014   

LEVENSBEDREIGEND

Je denkt: om uit te vinden

wat ik thuis wil hebben

verkoop ik mijn oude 

spullen op de vrijmarkt:

videobanden vol ruis

puzzel zonder hoekstukje

spel met vergeten regels 

album zonder fotograaf

je bent het zelf.

Je schat passanten op 

waarde maar niemand is 

vermogend genoeg om je 

los te maken van de tijd die 

voor je op je kleedje ligt

en je bent weerloos onder 

de banden van de ambulance 

op weg naar een acuut geval

van geheugenverlies.